Vroeger was ik altijd op zoek naar de prins op het witte paard. Vanaf mijn vijftiende was ik verliefd of in een relatie. Als ik nu terugkijk op mijn leven, zie ik hoe duidelijk en grotendeels onbewust ik de liefde buiten mijzelf zocht. En eerlijk gezegd is dat ook iets wat we zo leren. In sprookjes eindigt de prinses met de prins en dán leven ze nog lang en gelukkig. Ook in films en boeken voor volwassenen wordt het gelukkige leven vaak geprojecteerd op het samen zijn met de ander.

En ja, ik denk ook dat wij als mens gebouwd zijn om samen te leven.

Wat mijn innerlijke kind verlangde

Maar iedere keer dat er weer zo’n prins in mijn leven kwam, bleek hij mij niet te kunnen geven waar ik onbewust zo naar verlangde: onvoorwaardelijke liefde, altijd steun en warmte, een supporter in wat ik doe en wie ik ben, een maatje voor het leven.

Onbewust had ik toch best wel een behoorlijk lijstje. En als iemand daar niet aan voldeed, of mij liet zitten, deed dat pijn.

Nu kan ik zien dat veel van deze verlangens voortkwamen uit mijn innerlijke kind. Het meisje dat steeds weer mannen in relatie met haar moeder had zien komen en gaan. Iedere keer gaf zij onvoorwaardelijke liefde aan deze ‘stiefvaders’ en toch bleven ze niet. Dat klinkt pijnlijk als ik het zo opschrijf. En dat was het ook.

Maar zoals de meeste kinderen was ik veerkrachtig. Ik leerde vroeg om door te gaan en niet te lang stil te staan. Toch liet het sporen na. Onbewust bleef ik vanuit dit meisje zoeken naar de liefde: naar die warme, geborgen liefde die blijft. Naar iemand die net zoveel van mij houdt als ik van hem. Die voor altijd bij mij blijft en mij kan geven wat ik zo gemist heb.

De vlinders zijn er nu vanzelf

Alleen al bij dat idee voel ik nu zelfs weer vlinders. Het idee van die geborgenheid met en in een ander. Wat een prachtig idee.

Maar wat zo bijzonder is: die vlinders zijn er nu, zonder dat een man ze mij hoeft te geven. Alleen door eraan te denken.

En dat brengt me bij waar ik naartoe wil. Want veel van de verlangens van mijn innerlijke kind mag ik haar zelf geven. Veel van de verlangens die voortkomen uit een gemis uit onze kindertijd, kunnen wij onszelf geven op volwassen leeftijd.

Jij en ik zijn het die de rest van ons leven met onszelf zullen doorbrengen. Het staat vast dat jij in ieder geval de rest van je leven bij jou blijft, en ik ook. Dus wij zijn het die het beste weten wat ons innerlijke kind gemist heeft, wat het nodig heeft.

En als dat onbewust een hoop gemiste of onbeantwoorde verlangens zijn, dan is het ook wel een beetje zielig voor die prins of prinses. Straks zakt dat paard door zijn benen of raakt de prins(es) overspannen door te veel verwachtingen.

Een prins with benefits

Op dit moment zie ik af en toe iemand, zonder dat wij een traditionele vorm van relatie hebben. En heel eerlijk: ik wil ook geen relatie met hem in die vorm. Om verschillende redenen. Het is goed zo. Een soort prins with benefits of situationship waar ik me fijn bij voel. En hij is voor mij een grote oefening op dit vlak.

Want soms steekt mijn innerlijke kind in ons contact de kop op. Dan voelt zij zich niet genoeg gezien of gewenst in het contact met hem, omdat we geen relatie hebben. Zij wil dan alles met hem en voor altijd. En het liefst meteen.

Als dat gebeurt, check ik bij mezelf in. Dit is geen volwassen, gezond deel. Dit is een behoeftig innerlijk-kind-deel. En dan ben ik extra lief voor haar, vanuit mijn volwassen deel. Ik bevestig haar: hij kan en gaat niet alles voor je zijn, maar ik kan dat wel voor jou. Ik ben er altijd. Bij mij ben je nu veilig.

En net zoals de vlinders vanzelf ontstaan bij de gedachte aan de perfecte prins op het witte paard, ontstaat er door dit innerlijk-kind-werk iets anders: rust. Rust in mijn buik, waar eerst onrust zat. Rust in mijn hoofd, bijna instant.

Mijzelf als levenspartner omarmen

Aandacht van hem? Mag en is super fijn, maar hoeft niet meer om mij rust te geven of mij weer goed te laten voelen.

En ik wil hier nog wel even duidelijk over zijn: verlangen naar verbinding met een partner vind ik helemaal niet verkeerd. Een levenspartner wensen is een gezond volwassen verlangen. Alleen heb ik dit verlangen zo lang nageleefd vanuit mijn innerlijke kind, dat het nu bijna bevrijdend voelt om mijzelf als levenspartner te omarmen. Met alles wat daarbij hoort.

Inclusief mijn innerlijke kind, en haar zelf zoveel mogelijk geven wat zij vroeger gemist heeft. En ja, dat is inclusief af en toe ‘een prins’, maar een prins with benefits versus één prins met wie ik nog lang en gelukkig leef. En dat mag trouwens een prins zonder wit paard zijn hoor, het zijn prachtige dieren maar heb zelf niet zoveel met paarden.