Wanneer je intieme terreur uit persoonlijke ervaring kent, weet je hoe moeilijk het is om een relatie te verlaten waarin dit patroon van geweld aanwezig is. Als je slachtoffer bent geweest, weet je: weggaan betekent zelden rust. Vaak is het tegenovergestelde waar. Zeker als er kinderen in het spel zijn. De controle en macht waar je ex binnen de relatie op uit was, zoekt hij of zij nu via de kinderen.
De omgeving begrijpt het vaak niet
Misschien zegt je omgeving dingen als: “Wat fijn dat jullie eindelijk uit elkaar zijn, na al die ellende!” Of een hulpverlener, vriend of kennis merkt op dat jouw ex, de vader of moeder van je kinderen, nu “toch wel zijn of haar best doet.” Het is goed bedoeld, maar jij weet wel beter. Je herkent het spel als geen ander: het masker dat wordt opgezet, het beste beentje voor. Jij gaf telkens weer een nieuwe kans, maar inmiddels weet je dat je ex niet zal veranderen. Die “goede” kant is misschien even oprecht, maar leidt altijd weer terug naar controle, manipulatie en explosieve stemmingswisselingen. Linksom of rechtsom. Het klinkt misschien als zwart-wit denken, maar helaas is dit in jouw geval de realiteit.
De blijvende stress, zelfs na vertrek
Anderen die dit niet zelf van dichtbij hebben meegemaakt, zullen nooit volledig begrijpen welke stress jij nog altijd voelt. Zelfs nu je weg bent. Als je telefoon oplicht met zijn of haar naam, schrik je. Misschien is direct contact al verboden en loopt alles via mail, maar ook dan voelt elk bericht als een aanval. Hij of zij houdt zich niet aan afspraken en bijna elke keer klinkt er weer die verwijtende toon, afgewisseld met slachtofferschap. Een klaagzang over hoe zwaar het nu voor hém of háár is. Een koning(in) in de dramadriehoek, zou je kunnen zeggen. Ja, dit is ongelooflijk vermoeiend en energieverslindend.
Terugkeren naar jezelf
En toch is er iets dat jij kunt doen. Iets wat alles kan veranderen. Een keuze. Een besluit. Dit keer een zwart-wit besluit van jóu. Namelijk: dat je terugkeert naar jezelf. Dat je vandaag besluit dat je lang genoeg naar andermans pijpen hebt gedanst. Je hebt jezelf weggecijferd, alles bijgesteld om je ex rustig te houden. Door die overlevingsstand ben je langzaam maar zeker het contact met jezelf verloren. Jouw eigenwaarde snakt naar zorg. Naar jóuw zorg.
Wat de ander ook zegt of doet, jij mag weer voor jezelf kiezen. Natuurlijk gaat dit stap voor stap, maar de eerste grote stap is dit besluit. Je keert terug naar wie je was, en ontdekt opnieuw wie je bent. Je eist je energie terug en laat je niet langer leegzuigen als door een bloedzuiger of parasiet. Dat besluit kun jij, en jij alleen, van binnen maken.
Mijn eigen keuze, en de gevolgen
Toen ík dit besluit maakte, ruim negen jaar geleden, was ik net twee weken weg bij mijn ex. Twee maanden later verloor ik mijn zoontje én zijn oma door de moord die mijn ex op hen pleegde. Hij bracht ook zichzelf om het leven. Ik overleefde. En nu, negen jaar later, leef ik nog steeds met dat besluit: hij krijgt niets meer van mijn aandacht. Ondanks dat hij mijn grootste liefdes heeft afgenomen, kies ik voor het leven. Niet alleen omdat ik het hem niet gun om ook mijn leven te stelen, maar omdat ik diep vanbinnen voel dat mijn zoon en zijn oma dit zo gewild zouden hebben. En ook omdat ik het mijzelf oprecht gun een mooi leven te hebben na de grootste ellende.
Jij verdient dit ook
Ik verdien dat. En dat doe jij ook, minstens net zoveel als ik. Wat er ook is gebeurd en nog zal gebeuren, je hebt altijd een keuze. Wat je ex ook zegt of doet: jij mag en kunt weer beslissen over jouw energie en jouw leven. Stap voor stap, beginnend met de keuze om jezelf nu allereerst weer nummer één te maken. Liever vandaag dan morgen.
De dramadriehoek is een psychologisch model waarin mensen afwisselend de rol van redder, slachtoffer of aanklager aannemen, vaak onbewust. Meer lees je hierover in mijn andere columns of boeken.
